Alondra Overmeer

Alondra Overmeer: junior stadsdichter 2016-2017 (- zelfs tot 2018)!

 

alondra-overmeer

Tijdens de finale van de juniorstadsdichters-verkiezing in de Centrale Bibliotheek is Alondra Overmeer benoemd tot junior stads-dichter 2016-2017! De 11-jarige leerling van basisschool De Bothoven gooide hoge ogen met haar gedicht “Vergeten kind”. De vier-koppige jury, bestaande uit kinderboeken-schrijfster Annie Makkink, scheidend junior stadsdichter Sarah Vegter en stadsdichter Jovan Bilbija, was onder de indruk van haar stijl, voordracht en onderwerpkeuze.

Alondra heeft als taak om dit jaar ten minste zes gedichten te schrijven over de stad of over iets wat voor kinderen in de stad belangrijk is.

———————–
Nog even bij me blijven

Misschien bent u nu al ver weg
maar kunt u nog even bij me blijven

Ik heb nog een plekje hier diep in mijn hart

Misschien bent u nu al boven
maar kunt u nog even bij me blijven

dan voel ik me niet zo alleen

Misschien ziet u me niet meer
maar kunt u nog even bij me blijven

Ik blijf wel aan u denken
ik hoop u ook aan mij

Want als ik straks naar buiten kijk
en mijn ogen richt op de sterren
dan zie ik u al zitten

En misschien bent u dan ver weg
maar kunt u nog even bij me blijven

want dan hoef ik niet meer bang te zijn.

Gedicht voor haar 100 jarige overgroot oma die onlangs is overleden.

———————–
De Grote Oude Boom

Bij regen en zon zat ik in de boom
de boom was een vriend voor mij
terwijl mijn moeder me riep
bleef ik nog even zitten.

Ik klom tot boven in, soms sloegen
takken in mijn gezicht
maar dat maakte het avontuur leuker!

De ene dag was ik een aap
de andere dag een vogeltje
die van tak naar tak vloog.

Zoveel gelachen en gehuild
uit de boom gevallen
en weer op gestaan,
vaak alleen gezeten
maar de boom hield mij gezelschap

Kon deze boom er maar voor altijd zijn!

Gedicht n.a.v. haar herinnering aan de grote oude boom

———————–
Twee gezichten

Op het podium ben je wie je nooit zal zijn
je beleeft momenten, alles op één lijn.

Genoeg keuze uit wonderbaarlijke belevenissen.
Geen tijd om je te vergissen
want alles is correct.

Niemand die je kan verplichten
je bent vrij!

Want op het podium heb je twee gezichten
blij of boos, angstaanjagend of verbaasd
alles op z’n tijd, niks gehaast.
Ogen op je gericht, maar niets om voor te vrezen
zolang je maar niet onzeker zal wezen.

Op het podium ben je wie je nooit zal zijn
je beleeft momenten, alles op één lijn.
———————–
Iets spannends

Elke dag om 7.00 uur opstaan
om weer naar school te gaan.
Daar leren we weer over t’ kofschip
of het fokschaap, van die saaie dingen
val ik zo in slaap.

En dat elke dag weer
wanneer beleef ik nou iets meer?
Zoals in films waar ze vechten met een haai
dat is nou avontuurlijk en niet saai!

Waarom ben ik niet stoer
en maak ik niet met een vliegtuig
een hele wereldtoer?
Of ben ik een geheime spion
of speel voetbal voor een vol stadion.

Ik wil iets spannends beleven,
ook al is het maar voor even.

———————–
India

Ergens in het Oosten, ligt een erg bijzonder land
mensen, dieren van aap tot olifant.
Rijdend in een karretje over de o zo drukke straat,
niemand die verwacht wat daar gebeuren gaat.

De wegen druk en heel, heel smal
onderweg naar wereldwonderen zoals de Taj Mahal
in 1869 kwam de grote leider Gandhi,
lopend van Sabarmati helemaal naar Dandhi.

Een land zo hemels en prachtig.
Om bij stil staan, zo aandachtig.

———————–
Molini

In mijn hoofd speelt een fantasie,
er is namelijk iets dat alleen ik zie.
Het is een mannetje met een eigen wil,
hij praat en zeurt nog al veel.
Aan zijn gebabbel raak je gehecht.
Hij heeft veel kritiek, maar dat bedoelt hij niet slecht.
Zijn naam is Molini, hoe oud hij is weet ik niet meer.
Hij vertelt het me wel elke keer.
Hij geeft me vaak complimenten,
op passende momenten.
We houden van dezelfde dingen:
voetbal, tekenen en zingen!
Molini is iemand die veel om mij geeft,
je wil niet weten wat ik allemaal met hem heb beleefd!

———————–
De ravage

In het jaar 1953 op een rustige nacht,
gebeurde er iets dat niemand had verwacht.

Ze verwachtten alleen een storm langs de kust,
alleen dat al maakte de mensen ongerust.

Maar nog erger de dijken braken, ze braken als glas,
kun jij je voorstellen hoe schokkend dat was?

Van langzaam naar snel stroomde het water de huizen in,
de deuren dicht doen had geen enkele zin.
Van de zolder op de daken,
ze probeerden hun kinderen rustig te maken.

Op het dak wachtten en wachtten in de kou.
Deze ravage is dit hoe God het wou?

De ramp leek wel bezeten,
het was een gebeurtenis om nooit meer te vergeten.

———————–
Van het schoolplein naar het stadion

Al schoppend in de buik
en vier jaar later op het veld
kleine voetjes aan de bal.
Soms wat pijn van binnen,
maar geen traantje uitgehuild.
Niet wachten op de bal
maar gewoon er tegen aan.
Want voetbal is een kwestie
van vallen en weer opstaan.

Van het schoolplein naar het stadion
is voor mij een grote droom.
Niet slapjes in m’n schoenen staan
maar krachtig als een boom.

Tactisch en snel is wat je er voor moet zijn.
het formaat maakt niet uit, groot of klein.
Altijd spanning voor de wedstrijd
een raar gevoel diep in mijn maag.
Wat word het deze keer?
Overwinning of nederlaag.

———————–
Kennismaking

Ik hoor iets, maar toch ook weer niet
het klinkt raar en apart
maar toch speciaal
het klinkt druk en ook kaal.

Ben jij het of ben ik het
ik heb het nog nooit eerder gehoord,
maar toch klinkt het bekend,
aan al die mysteries ben ik nu wel gewend.

Leuk je te ontmoeten
ik hoop dat het goed met je gaat
trouwens aangenaam
ik ben het meisje dat nu voor je staat.
———————–
Bergen vol schoonheid

Een land zo klein maar toch rijk aan schoonheid
geïnspireerd door het gras en de bomen
een land zonder natuur, dat moeten we voorkomen
de grachten en tulpen, de zon die ondergaat
elke morgen wakker worden in het Hollandse klimaat.
De duinen het zand en de zee, één stap buiten
ons land en ik voel al wat heimwee.
De prachtige beekjes, kanalen en meren,
speciaal gemaakt om ons te kalmeren
Nederland is eigenlijk kust, zo hemels een prachtige gunst
geen bergen, maar wel bergen vol schoonheid.

———————–
Naamloze steen

Rustig leg ik een bloemetje
op een grafsteen zonder naam.
Welke held zou daar gelegen hebben,
waar kwam die toch vandaan?
Was het een soldaat met heel veel moed,
of een jochie, heel onschuldig en zoet.
Deed hij zijn werk goed,
of staarde hij voor zich uit,
werd hij vaak afgeleid door het ruisende geluid.

Was het een soldaat die nergens bang voor was,
deed hij serieus of was het een grapjas?
Eindeloos raden heeft denk ik niet veel zin,
misschien staat het geschreven in de sterren boven in.

 

Gedicht voor de Dodenherdenking 4 mei 2017

 

———————–
Van het schoolplein naar het stadion

 

Al schoppend in de buik
en vier jaar later op het veld
kleine voetjes aan de bal.
Soms wat pijn van binnen,
maar geen traantje uitgehuild.
Niet wachten op de bal
maar gewoon er tegen aan.
Want voetbal is een kwestie
van vallen en weer opstaan.

 

Van het schoolplein naar het stadion
is voor mij een grote droom.
Niet slapjes in m’n schoenen staan
maar krachtig als een boom.

 

Tactisch en snel is wat je er voor moet zijn.
het formaat maakt niet uit, groot of klein.
Altijd spanning voor de wedstrijd
een raar gevoel diep in mijn maag.
Wat wordt het deze keer?
Overwinning of nederlaag.

 

———————–
Niet alleen op 1 april

Het gelach van mensen suist langs je oor,
Humor, dat is wat ik altijd wil,
Humor, niet alleen op 1 april,
Humor graag, het hele jaar door.

Keer op keer,
Elke dag weer.

Lachen met plezier
Humor is wat iedereen zou willen
Met vrienden lekker lachen en gillen
Links, rechts, boven, onder en hier.

———————–

Dit is het gedicht waarmee Alondra de verkiezing won:

Vergeten Kind

Wanneer je wordt vergeten
Wanneer je hart wordt versleten
Toen niemand aan je dacht
En jij smeekte om je aandacht
Alsof niemand je meer kent
Niemand weet nog wie je bent
Geen enkel mens kijkt naar je om
Op dat moment dacht je waarom, waarom
Waarom denkt niemand meer aan mij
Waarom hoor ik er niet bij
Heb ik iets verkeerds gedaan
Of kan ik beter weggaan
Het is niet leuk om alleen te zijn
Diep in mijn hart doet het best veel pijn