Anne van Heek

Met zingen is de liefde begonnen

Het begint met een melodietje
en een aarzelende toon.
Het lied, dat wordt al hoger
en je zingt vanzelf mee.

Dan zul je wel verliefd zijn,
want wie anders zingt zo’n lied?
Een lied dat de liefde kan beschrijven,
want dat kunnen woorden niet.

Muziek

Als de snaar begint te trillen
vergeet de sirene om te gillen
en de visser laat zijn hengel liggen
en de boer vergeet zijn biggen

Als de trommels beginnen te slaan
vergeet de kip de haan
en de plant begint te bloeien
en de koeien stoppen met loeien

Als de fluit begint te blazen
vergeet de pottenbakker zijn vazen
en de tandarts stopt met boren
en de doven kunnen weer horen

Maar als de stem begint te zingen
vergeet het land de zee
en de aarde doet haar ogen dicht
en neuriet vrolijk mee

 

Gedicht bij de expositie MOOI Enschede 19 sept 2014 /19 oktober 2014

Het Volkspark

Konijnen, eenden en een vis misschien
kun je in het Volkspark zien.
En kijk je naar beneden,
over de rand van een brug
dan kijkt je spiegelbeeld terug.
Verboden om te vissen
staat er op een bord
maar wat als een van mijn gedachten in het water stort
moet ik hem dan pakken
of laten waar hij is
dan kunnen ze hem lezen, die eenden en die vis.
Misschien neemt de eend hem mee en vliegt over de stad
Wat ontzettend leuk lijkt me dat.

Anne van Heek

Gedicht bij het werkboek voor de verkiezing van de nieuwe junior stadsdichter 2014 -2015

Wat is een gedicht 

Een speldenprik in duizend woorden
De wereld in een zin verlicht
Een regenboogje op papier
Dat is een gedicht

Gedicht  door Anne voorgedragen tijdens de dodenherdenking in het Volkspark op 4 mei 2014

Schreeuwende stilte                                                                                         

beeldengroep volkspark

 

 

 

 

Er zijn mensen die geen reden hebben om te schreeuwen,
maar ze schreeuwen over alles.
Maar er is geen reden meer.

De oorlog is voorbij.
Nooit meer, never more, niet nog een keer.
Nooit vergeten.
Zeker niet vandaag.

En de mensen die schreeuwen,
die zijn vandaag even stil.

En er zijn mensen die genoeg reden hebben om te schreeuwen,
maar ze schreeuwen nooit.

De oorlog is voorbij.
Nooit meer, never more, niet nog een keer.
Nooit vergeten.
Zeker niet vandaag.

En de mensen die nooit schreeuwen,
die schreeuwen nu.
Maar alleen in stilte.

In hun hoofd.

Anne van Heek

 

 

Gedicht voor de gedichtendagbundel januari 2014 van die Dichters in Enschede 

 

Het verwondert mij

Het verwondert mij,
een vogel die zijn naam roept.
Wil hij soms dat iedereen hem kent?
Het verwondert mij,
een vrouwtjesleeuw die zich gedraagt
als een leeuwenvent.

Het verwondert mij,
een hoornkikker heeft geen hoorn
en een gekko is heel normaal.
Het verwondert mij,
een paling is zo glad als een aal.

Het verwondert mij,
een aap die baddert in een hete bron.
Heeft hij het soms koud?
Het verwondert mij,
dat een hele kleine kikker supergiftig is.
Het verwondert mij,
een snotolf is een vis.

Anne van Heek

Sinterklaas

Sint en piet gingen op weg naar ons land,
met alle cadeaus in een grote mand.
Maar onderweg ging het stormen o, nee!
En de wind nam de stoomboot mee.

Toen kwam er mist, ze zagen niks.
”Nou” riep stuurpiet ,” Die storm is wel fiks!”
Het werd zelfs zo erg, dat de dieetpiet van de zenuwen begon te snoepen,
totdat ze iemand ”land in zicht!” hoorde roepen.

Het was zeker een land en het zag er groot uit.
Ze meerden aan naast een met kaas beladen schuit.
Waar waren ze? Wat was dit voor land?
Toen zagen ze een dame lopen over het strand.
De dame zei:  ” Bonjour!”
”U ook goedendag,” zei talenpiet stoer.
Nu wisten ze dat ze in Frankrijk waren.
Snel een nieuwe boot zoeken om naar Nederland te varen.

De sjouwpiet nam de mand op zijn rug,
en ze begonnen te lopen en kwamen in een stad, vrij vlug.
Maar de mensen in de stad vonden Sinterklaas een beetje raar,
en toen de pieten langs kwamen fluisterden ze met elkaar:
”Wie zijn dat nou ? Ik ken ze niet. Kijk ,die daar die is heel klein.”

Sint moest zich nu haasten om op tijd in Nederland te zijn.
Zoekpiet vond een haven en er was een boot te huur,
en die was echt helemaal niet duur.
Een pepernoot per dag was de eis,
en toen vervolgden ze hun reis.

Ze haastten zich om op tijd te komen.
Gelukkig ging het water de juiste kant op stromen.
maar was al die inspanning wel genoeg?
”zeker”,zei de burgemeester,”wat leuk, u bent een dag te vroeg”

©november 2013           Anne van Heek

Lees hier onder het  winnende gedicht van Anne van Heek  voor de verkiezing junior stadsdichter van Enschede.

Eeuwig
leven, even, krijgen en geven
kleiner dan klein, te klein
leven is niet eeuwig, lang is niet kort
het is wat het is en het wordt wat het wordt
bubbels vol leven, geluid, gevoel en nog meer
daarbuiten is stilte, licht als een veer
leven, even, krijgen en geven
het niets is te klein, het alles te groot
we schieten omhoog, alleen om weer te dalen
en zitten om kleine dingen te dralen
zonder afschuw nergens pracht
dag bestaat niet zonder nacht
zonder verliezer kan niemand winnen
zonder einde kan niks moois beginnen
Anne van Heek (11 jaar) OBS Park Stokhorst