Frank Weijering is op 23 februari 1965 geboren in Losser. Sinds 1985, met uitzondering van een paar uitstapjes links en rechts, woonachtig in Enschede, samen met vrouw Margot en dochters Sterre, Verle en Eva. In het dagelijks leven docent op Saxion, academie Mens en Maatschappij. Motto: Er is altijd veel meer dat ik niet weet dat wel. Iedere dag opnieuw ben ik oprecht blij dat er woorden bestaan en dat ik ze vrij mag gebruiken!

Frank Wijering

Frank Wijering

Gedichten van Frank Wijering

Reuzenrad met uitzicht

maar tegen dochters
is uiteindelijk niks bestand
laat staan mijn angst voor hoogte, dus
we gaan

lees verder

Stad dicht na de verkiezing

rijden de bussen langs dezelfde lijnen
valt de winterkou even snijdend uit de dooie hoeken
wandelen zelfs dezelfde mensen op weg
naar weemoed en bestemming

lees verder

Getijdenschrift

door jouw stegen, woorden
vertrapt en in portieken door regen
aangetast zoekend naar luwte of vergetelheid
Ik was ooit op zoek naar groter wegen maar het lot

lees verder

Open blik

het Muziekkwartier:
twee zwervers
met in hun handen een karton
vol halve-liter-blikken bier

lees verder

Paardenmeisje

Zachte warme huid zachte
warme huid tegen mijn wang
zachtstrelende haren tegen mijn wang
als ik mijn hand daar

lees verder

Carnaval in Enschede

sleept de schamele karavaan zich voort. Om de leegte
hebben we ons vrolijk uitgedost.
Ook dit jaar slaat de regen Enschede
niet over, nauwkeurig boven de praalwagens

lees verder

Freinet

Ik sta in de Freinetschool, maar
ik kijk om me heen en denk: oké
vrij net, maar het kon best netter.
Een goed gedicht maken betekent dat je woorden hebt gevonden voor iets waar niet zo gemakkelijk goede woorden voor te vinden zijn. Zoals hoe het eigenlijk kan dat een meester of een juf het voor elkaar krijgt om jou te leren rekenen:

lees verder

Saxion Kennisacademie (in historisch perspectief)

gestolde energie met daarin
opgenomen: 26 letters
en de cijfers nul tot en met negen
in eindeloze varianten.

lees verder

Het kind en de beelden

bedelend langs het Muziekkwartier,
ik was bij de gang naar de voedselbank,
van mama moest ik helpen dragen,
ik heb gesjacherd bij het scheiden van de markt,

lees verder

ít Vaneker

en vertelt verhalen van voor de baksteen.
Het heeft zolang gewacht en nu
neemt het mij op in dit uitzicht: hoor eens,
de leeuwerik vertelt iets over

lees verder

Grote broer

In de schaduw van zijn grote broer
voelde hij zich safe
zolang hij hier maar bleef
was hij stoer

lees verder

Tussen regels

De mooiste woorden die ik heb
ik zal ze laten rusten
in bed, lang na het welterusten
maak ik ze van kippenvel

lees verder

Du holde Kunst!

als lenteregen
Het kriebelt als zand
achter mijn shirt
Het spat tegen het groen

lees verder

Het verschil tussen een taart

uit 10 losse ingrediënten, zoals meel
en suiker en eieren en zout
en slagroom enzovoort.
Als alles goed heeft samengewerkt

lees verder

Niet hollen op de loopbaan!

Gooi je talent te grabbel!
Vouw het tussen het oude nieuws
en verbrand het!
Spoel het met het badwater

lees verder

Nieuwe Maan

Opgeslagen indrukken vinden hun weg
naar de kern van het wezen: als
spermacellen vechten ze om de eerste plaats,
cirkelen rond het centrum van aandacht

lees verder

Beeld in Woord

Hij dacht altijd al in dimensies
dus om daar woorden aan te geven
was een koud kunstje, gewoon
het materiaal aan je botten laten

lees verder

Quercus Palustris

Dit is de plek om te zijn: onze wortels
in papaver, omsingeld en in bloemen
opgenomen. In het hout
de trage herinnering van kinderstemmen,

lees verder

Enschede om op te vreten

Ploegstraat
Zaaierstraat
Goudenregenstraat
Zonstraat (via Twekkelerveld)

lees verder

Twents Sprookje

Er was eens een:
‘compacte luchthaven in het groen’.
Dat kon natuurlijk niet
goed gaan. Dus binnen 10 jaar

lees verder

Het lied der dwaze besluitvormers

verscheurde de vredige stilte
een geur van hoger honing
en de illusie van beloning
Die geur en het zachte lonken

lees verder

Vrijwilligershorden

Terwijl het kabinet beraadslaagde hoe
het verder moest
- met de vervetting
- met de normvervaging

lees verder

Oogstplein 2010

toiletpapier en gratis mededogen.
Cultuur hangt onbekommerd aan de lijn
te drogen, de gemeente timmert hier
aan de weg en steeds meer ramen dicht,

lees verder

Verdwalen is noodzakelijk

In de wereld om mij heen
ligt het draaiboek van mijn ziel
het spel waarin ik speel
schrijf ik iedere dag opnieuw

lees verder

Na het doodsbericht

waar het behang rechtstandig van de muren
viel
waar het bier verschraalde in koffiemokken en in dromen
drachtige merries draafden langs bandbreedtes

lees verder

Vermenigvuldig jezelf!

voor de aarzelende Enschedeër)
1. Stem alsof
je nog in het vruchtwater ligt:
mama zorgt voor je.

lees verder

Voor het bloeden

een soort van gelukkig. Dat was behoorlijk
irritant, maar niet zorgwekkend.
Een kleine splintergroepering ontdekte
dat er tussen het lachen door nog genoeg

lees verder

Tot een vrij bestaan

Weet u wat het is om de wind
te keren voor leegte? Niemand
die mijn houten huid nog langer koestert
die als een slak zich terugtrekt

lees verder

Ground Zero, Enschede

door de tiende ochtend wijst na, na
knettert nog jaren na van oud hout
en herinneringen – de roombeek
loopt over van zwervend zingende verhalen, verhaal, halen

lees verder

De Essentie van een veranderend Enschede

Tegelwijsheid 1:
Verandering – transformatie – is het wezen van de dingen.
De dingen krijgen van ons, mensen, een naam, zoals ‘ik’, of ‘buurman’, of ‘Enschede’, of ‘Roombeek’, of ‘Stadshaard’. Wij weten dat de dingen nooit hetzelfde zullen blijven. Daarom hebben we rituelen bedacht, vormen, waarin men de overgang van het één naar het ander, een plek en betekenis kan geven. Een voorbeeld daarvan is de doop, waarmee we iets of iemand een ‘vaste’ plek in de gemeenschap geven. Er bestaat binnen zo’n gemeenschap altijd een zekere consensus over hoe de dingen horen te zijn. Over wat de moeite waard is. Dat noemen we cultuur. Dit mag wel, dat mag niet, dit is mooi, dat is lelijk, enzovoort.
Zo schouwen we de wereld om ons heen en zijn we altijd overtuigd van ons eigen aangeleerde gelijk. Zó horen de dingen te zijn!

lees verder

Matroesjka

De mens daarbinnen 2 miljoen
Daarbinnen de moderne mens 10.000
In de moderne mens het Humanisme 210
Uit de moderne mens geboren

lees verder

Zomerregen

in mijn hoofd zijn witte wolken
in de plaats gekomen
ze drijven voorbij en laten mij
onder het rustend blauw schreiende

lees verder

Veste-reces

We zijn het krijt ontgroeid
de grenzen zijn opgeheven.
We staan met zijn miljoenen
voor niks omhoog te schieten:

lees verder

De leuge zomer

en de stad zat nog vol
met gaatn: Eanske werd pas groot
in’t niemandslaand.
Wie zochtn in die tied niks meer

lees verder

Stille haven

onder een jonge zon
de herinnering aan diesel
en frituurvet
het begin

lees verder

Vlieg

Behalve de loden warmte
(neem de tijd voor dit gedicht
want hitte is stroop voor de zintuigen)
is het van Heekpark leeg.

lees verder

Te gras

Onder mij groeit het gras
sneller dan ik adem,
het draagt mij tot ik
gewichtloos ben,

lees verder

Aan de Rutbeek

Mongolen spetterend in het water
stralend als de zon
in het geschater. Later
deed in het verkoelend water

lees verder

De constructie van een zomerherinnering

Bij gebrek aan tuin heb ik
een tuinstoel gekocht
en twee vierkante meter gras
Twee centimeter tuinaarde

lees verder

Juli 2010

Het ketelhuis van Essent, vormgegeven door Hugo Kaagman, is zo’n gebouw waar iedereen meteen een mening over heeft. Je vindt het prachtig, of aanstootgevend. Een ontsierende afleiding van de naastliggende Mariakerk, of een object met ballen; het toefje op de Roombeektaart.
Wat is het?
Voor een stadsdichter is het meer dan voldoende als een gebouw in Enschede zo evident tot ieders verbeelding spreekt. Het mengt traditie met vernieuwing. Het is onontkoombaar.
Het gebouw is zijn eigen statement. Zoals een ouderwetse spreuk in Delfts Blauw: soms irritant, maar geen speld tussen te krijgen. We moeten wel in hem geloven.

lees verder

Wat Enschede maakt

staat nergens vast
omschreven. Zoals Enschede is
gemaakt van alles wat
ondanks alles overeind is

lees verder

Stemmen van de koningin!

kwamen wij nooit naar Enschede
maar ik beloof u: op een dag zullen wij besluiten
zomaar te komen. Per rijwiel gaan we
via het Rutbeek eerst langs de Stendermolen

lees verder

Stadsveldprinses

’s Morgens rolt hij stinkend
ons bed uit en kruipt
naar zijn baas: een magnaat
in stenen textiel

lees verder

Ik, Jan Cremer

vaart geeft
is een motor
onder je reet
en een lekker wijf

lees verder

Het oude postkantoor

Hier hangt voor altijd het wachten (leespauze)
alle verzegelde uren zijn zorgvuldig
opgeslagen in het collectief
Enschedees bewustzijn: het geluid

lees verder

De trans: formator

Wij waren er en wij hebben het:
overleefd. In het brandpunt
van de Stadshaard zagen wij het licht:
energie is niets dan transformatie

lees verder

Bij zinnen

Mijn oom Johan is nu net zo dood
als de Enschedese textiel
maar toch hangen ze samen
nog rond in eindeloos gesponnen

lees verder

Als de zee komt

Als het ooit zover komt
dat de zee de boulevard
van Enschede bereikt
roep dan niet om hulp,

lees verder