Gedichten van Frank Wijering

Na het doodsbericht

Hèhè, God zij dank, nu eindelijk weer thuis
waar het behang rechtstandig van de muren
viel
waar het bier verschraalde in koffiemokken en in dromen
drachtige merries draafden langs bandbreedtes
van ingehouden razernij

Hèhè, God zij dank, nu eindelijk weer thuis
waar de ketting van vrijheid aan de CV
lag
waar warmte werd uitgedrukt in het elementaire delen
van zwarte koffie met de aan zwoele blikken verslaafde
buurvrouw

Hèhè, God zij dank, nu eindelijk weer thuis
waar het leven onbegrijpelijker dan de dichter
was
waar hij zich afvroeg terwijl de maan brak
op het pantser van zijn gedachten: wat zal het zijn
dat mooie praatjes verkoopt als stofzuigers iedere keer
als ik hier nooit meer ben?

Hèhè, God zij dank, nu eindelijk weer thuis
waar hij verwonderd rondzag naar de gewoonheid
van de dingen die achter zouden blijven
het bankstel, het losse stopcontact, de telefoon
naar de wereld, de dingen, niet de onbestaanbare mensen

Hèhè, God zij dank, nu eindelijk weer thuis
hij zapte langs de overstromende kanalen maar vond
niets
dan omhooggevallen sterren en het spiegelbeeld
van zijn binnenkamer, het silhouet van zijn stervende
hoofd, bibberend van aanwezigheid maar verder
zo kalm als glas.

Vreemd, deze voorstelling
had hij van de dood nooit gehad

28 januari 2010. Poëziemarathon in Prismare.

Frank Wijering

Frank Wijering