Ik durf niet goed
maar tegen dochters
is uiteindelijk niks bestand
laat staan mijn angst voor hoogte, dus
we gaan
In het reuzenrad lijkt Enschede
wel een Echte Stad, zo ver keek
ik nog nooit, zo over de rand
is het bijna buitenland
alleen
de klok van de ouwe kerk
is zo dichtbij dat ik schrik
de wijzers tellen af:
daar gaat je laatste ogenblik
omlaag
langs de grote brand
en de vuurwerkramp en meer
geschiedenis die gaten slaat
in het verdwijnend nu
omhoog
waar naast de torenspits plots Wilmink
op vleugels aan komt zweven
“Noem je dit hoog?” roept hij en fladdert
jubelend met het laatste woord
uit zicht.
31 januari 2009
Frank Wijering
