In die jaren was zo’n beetje iedereen in Enschede
een soort van gelukkig. Dat was behoorlijk
irritant, maar niet zorgwekkend.
Een kleine splintergroepering ontdekte
dat er tussen het lachen door nog genoeg
te huilen viel. Zij waren het
die de tragiek eerden
met een doekje voor het bloeden:
de smartlap, de smartlap
werd zo goed ontvangen
dat hij wel een vroege dood moest
sterven, verdronken in de vreugde
van zijn eigen festival leefde hij nog
lang en ongelukkig, verbijsterd om zoveel
hopeloze blijmoedigheid.
28 maart 2010. Ter gelegenheid van het Smartlappenfestival Enschede.
Frank Wijering
