Gedichten van Jovan Bilbija

Een slokje lucht

Dwalen, staren door het water,
Slapend raken mij de golven,
Over, onder neem mij zonder
Adem, lucht en dan bedolven.

Keer me om en kijk naar boven:
Daar, het leven dat ik zocht,
Vond, verloor, want toch verstoort
De droogte weer de ademtocht.

En daarom, als ik zwemmen zal,
Dan zal ik zwemmen als ik ben
Gewend, want dit is toch een vis:
Een beest dat niets dan water kent.

Jovan Bilbija

Jovan Bilbija