Gedichten van Jovan Bilbija

Partners

En toen we daar weer samenzaten,
Dalian, Palo Alto en ik,
In ‘t zwaartepunt van onze driehoek,
De tuinen van Toulouse om dit,
Ons zevenjaarlijks ritueel,
In zonlicht te voltrekken
En ik het Twentse kon bekijken
Vanuit Oost- en Westers licht,
Ja, toen zei ik in mijn beste Stads:
“M’n vrienden, ik ben ziek geweest,
Had mageritis in m’n lijf,
De bodem van de buik in zicht;
Maar niet gezwicht voor wat ik zag,
Voor wat ik vreesde, wat ik dacht,
Want taaier nog dan dit skelet,
Waar nu weer vlees aan groeit,
Is de ziel die onverminderd sterk,
Als honingbijtje aan het werk,
Slechts oog heeft voor wat bloeit.”

Jovan Bilbija

Jovan Bilbija