Gedichten van Jovan Bilbija

Silhouet

We zagen je staan
Aan de rand van de stad,
Ver weg en je voelde
Onbekender dan ooit.
En je riep iets naar ons,
Maar wij hoorden je niet,
Want als door een vlaag
Vervaagde je vorm
En werd je al snel
Die man of die vrouw
Die elk van ons,
Tienduizenden, zelf
Van jou had gemaakt,
En, had het gekund,
Op maat had besteld.

Dan was je de moeder die haar kind leert lopen,
De wijze die zijn kind laat gaan,
De broer die zijn zusjes verdedigt
Met fluwelen bokshandschoenen aan,
De vader die zich goed herinnert
Hoe hij was in zijn woeste jeugd
En een lans heeft die reikt
Tot diep in het Haagse
En die hij breekt voor zijn thuis
Als hij namens hen spreekt,
De juf die streng is
Als de klas niet wil horen
Of zelf juist zwijgt als ze stil moeten zijn,
De dirigent van drieënvijftig verschillende koren
Naar wie elke mond kijkt en die alles bereikt.

Maar ineens stond je daar,
Vlakbij, en je lachte
En voelde concreter
Veel echter dan ooit,
Serieus en bewogen
Met slechts één kleur ogen
En één kleur partij,
Vastomlijnd, voorzien
Van talent en tekort,
Slechts in delen de held
Die wij hadden verwekt.
Je was net als wij
Ooit als baby geboren.
Je was niet volmaakt
En juist daarom perfect.

Gedicht ter gelegenheid van de bijeenkomst “053 zoekt burgemeester (m/v)” 18 februari 2015

Jovan Bilbija

Jovan Bilbija