Vandaag zijn we stil
en denken we aan toen.
Aan mensen die er niet meer zijn,
aan oorlog, lang geleden en ook nu.
Ik denk aan kinderen zoals ik,
die rennen voor gevaar.
In Oekraïne, Syrië of Iran,
en vraag me af, hoe is het daar?
Hoe is het als je niet veilig naar school kan,
of buiten kan spelen?
Als je moet vluchten
en niks meer is zoals het was?
Ik ga elke dag naar school,
ik speel gewoon op straat
en ik besef opeens hoe bijzonder het is
dat dat zomaar kan.
Iedereen staat hier samen,
jong en oud door elkaar.
Samen kunnen we zeggen:
we vergeten jullie nooit, echt waar.
Vandaag zijn wij stil.
Juliet Muller
