Achtste stadsdichter van Enschede

Jos Eertink (1983) is geboren in Enschede. Hij woonde als kind in Hengelo en beleefde zijn middelbare schooltijd in Almelo. Als student Communicatiewetenschap aan de UT, keerde hij in 2002 terug naar Enschede. Na zijn studie werkte hij jarenlang voor het Wilminktheater. Op dit moment werkt hij op de marketingafdeling van het Enschedese familiebedrijf ILG Food Group. Sinds zijn studententijd is hij actief als dichter; de stad was daarbij altijd al een belangrijke inspiratiebron. Als hij niet aan het schrijven is, dan houdt Jos zich graag bezig met schilderen. Tekst, olieverf, muziek: alle creatieve uitingen staan wat hem betreft onderling met elkaar in verbinding. De ene uiting kan de andere versterken.

Jos Eertink

Jos Eertink

Gedichten van

Speeltuinen, buurthuizen

achterwaarts
die glijbanen bestijgen
als het spookbeeld van een kind
in een omgekeerd verleden

lees verder

Reprise

sta je óp de planken
kijk mij ik loop
ik schrijf en koop
net iets anders

lees verder

Nachtmuseum

verduisterd in het sluitstuk
van de allerlaatste trein
je verlangt met de maan
naar markante fragmenten

lees verder

Speelruimte

zit oorlog niet in films
we kijken ernaar
bij gebrek aan strijd
voelend hoe het wringt en snijdt

lees verder

Droomtaal

stil blijven staan
en je drukt op een knop
maar de lamp gaat niet aan
dan is het zeker dat je droomt

lees verder

Gezicht van de stad

als iemand die veranderd is
door een slanker postuur
een lichter montuur
of ingekorte baard

lees verder

Gelderlandstraat

tot straten zijn gekrompen
leerden we terloops
wat verdwalen echt betekent
de platgewalste portiekflat

lees verder

Stijgende lijn

aan de grond waaruit we ontsprongen
stond een menigte verbaasd
in de schaduw van vooruitgang
een sigaarvorm was verschenen

lees verder

Zomer in Hogeland

als de zwaluwen boven Hogeland
al scherend ontdoen ze de lucht
van haar laatste scherpe kantjes
het ruisen verderop

lees verder

Folklore

op de gronden richting Lonneker
hoorden gasten de geboorte
van het eerste sterke verhaal
hoewel dit eeuwen is geleden

lees verder

De kleine lente van De Wonne

was een kever binnengedrongen.
Galant gestippeld, goed gelukt,
in het Engels bekend als ladybug.
Als de lente onder de deur kruipt

lees verder

Allen een divisie hoger

maar van spieren, zweet en gras
met 11 PK aan rode rossen
van fluitsignaal tot klinkend glas
als voetbal over cijfers gaat

lees verder

Geen zwanenzang, madam

ook ik werd door ’t vuur gegrepen
ik gun je ijle lucht en regen
dit is niet jouw zwanenzang
ik heet dan wel een Grote Kerk

lees verder

Wateroverlast

blijkt pas hoe verzadigd we zijn.
‘t Sijpelt door de markt en singels,
vindt altijd een reden om dieper
te gaan, tot het vocht opgehoopt

lees verder

Heldinnen ontwikkeld

tot een samenvattend masker.
Verscholen in haar clair-obscur
ligt verstild een heldendicht.
Haar muzen trekt ze uit het

lees verder

Oostelijk droompaar

wonend in de Tubantiastraat.
Met hun huis opgeknapt en
een tuin voor wat diepgang
als de kater loom spint op

lees verder

Boulevard of eastern dreams

werd laatst achteloos gefluisterd.
Het was nacht. De stad scheen
inderdaad wat plat te zijn.
Een gedaante vluchtte weg van

lees verder

Indische streken

op een plek genaamd Walkottelanden
wat toen wellicht klonk als een magisch
moeras, met vuurvliegjes boven
wat sluiers van gas

lees verder

Indische streken

gevormd toen wij nog heersten
in een onbegrepen verder oosten
waar we straatnaambordjes stalen
Het eiland Java kleeft aan rode stenen

lees verder

Ledeboerpark

Niet een klein stukje maar zichtbaar en krakend
De tuinman en de imker waren lang en breed thuis
alleen zij die hielden van nacht bleven achter
Gestoord door het geruis van de Hengelosestraat

lees verder

Roombeek

In grondgebied vol kruit klimt het groen vanuit een
krater. Van oude ruïnes hebben kavels geen weet.
Omringd door jonge dromen is de beek
opnieuw gaan stromen. In blije hoge gevels

lees verder