Vera Boertien (1993) is sinds februari 2025 stadsdichter van Enschede. Ze studeerde Communicatie aan Hogeschool Windesheim in Zwolle en verhuisde naar Enschede toen ze begon aan haar master Technical Communication aan de Universiteit Twente. Sinds 2020 werkt ze als storyteller bij Novel-T waar ze de verhalen optekent van innovatieve ondernemers uit de regio. In 2024 bracht ze als fundraiser voor KWF haar eerste dichtbundel uit: 'Leven met een rouw randje'. Haar werk is te vinden op haar website en haar Instagram-pagina.
Foto: Shotmaniacs
Vera Boertien
De stad ontwaakt
onder een
witte deken.
alsof ze na het feest wakker
De mooiste tijd van het jaar
is voor sommigen de moeilijkste
dus stel een noodpakket samen
voor de komende feestdagen
Als oudste en wijste wezen
toren je trots boven ons uit
mijn leven en ledematen zoveel korter -
soms is het voor mij te hoog gegrepen…
Het begint met een idee
dat zich vastklampt aan je hersenpan
in inkt op een bierviltje
gestuurd naar jezelf in een mailtje
Na het zakken van de zomerzon
rukken de rupsen op
wankelend en wiebelig kruipen ze
traag over het fietspad
Station Hengelo. Kan mijn koffer hier staan?
De oude vrouw kijkt me vragend aan
ik knik, terwijl de trein weer verder gaat
ze wendt zich tot de jongedame
Hier zomert het niet
hier is de muziek verdwenen
de geur van buurtbarbecues ruik je niet meer
de zomerzon dringt niet door de ramen
Volle focus, groene velden
ze doen het weer: onze helden
teamgevoel, grassige noppen
deze vrouwen: niet te stoppen
Tachtig jaar geleden
ik weet het nog goed
hoe de tanks onze straten binnenreden
ze brachten ons toen vrede
Onze frustratie drijft ons voorwaarts
over de Hengelosestraat
de veilige campus laten we achter
vandaag strijden we voor haar bestaan
Verstop je niet
in de periferie
Kijk naar jezelf en zie
Enschede, lieve stad
Wat zou er zijn gebeurd
met het land
hadden we toen de kennis
van nu gehad?
